Rozdział 1

22.07.2047r. – Poniedziałek

Tak, tak o nas mowa. Dziwne, nie? Ale do rzeczy. To właśnie my Lucy i Caroline,

Tak ta Lucy i ta Caroline. Pewnie Lucy możecie kojarzyć z tańca w słynnej formacji „DIYL”

(Dance is your life), o tusz Caroline tak to ona projektuje te wszystkie  piękne wzory na sukienki… Ale zapewnie nie tylko nas kojarzycie z tego ale także z tego że jesteśmy żonami dwóch bardzo przystojnych mężczyzn z dawnego zespołu o nazwie „One Direction”. Tak dokładnie Louis jest mężem Caroline, a Harry - Lucy. Ale pytajcie o najważniejsze? Jak to się stało, skoro we dwie pochodzimy z Polski, a oni byli Brytyjskimi gwiazdami? Otóż właśnie opowiemy wam teraz tą historię.

15.10.2013r. – Czwartek

*Perspektywa Caroline*

- No pospiesz się! Zaraz spóźnimy się na samolot. A ostatni jest już w tym tygodniu.  – trzasnęła moimi ramionami Lucy - Ja nie mogę przegapić takiej szansy, rozumiesz?

- Tak, tak rozumiem. Wiem, że dołączenie do DIYL jest dla ciebie bardzo ważne. Ale zrozum, ze rozmowa o wystąpieniu w tych ubraniach z najnowszej kolekcji też jest dla mnie bardzo ważna. – oznajmiła, uspokajając mnie.

- Chodź już, bo mój tata czeka na nas w samochodzie. – pokazał na drzwi Lucek (ksywa z podstawówki Lucy).

Strój Lucy: http://3.bp.blogspot.com/-bzxze0rdKmY/UdGIfUKO8XI/AAAAAAAAALk/jeOsJ-OgMQI/s500/ubranie+7.jpg

Strój Caroline: http://img.zszywka.pl/0/0118/w_8365/moda-damska/francuski-zestaw-ubran-.jpg

             ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

- Dowidzenia proszę pana – krzyknęłam machając ręką do taty Lu.

- Pa tato, będę tęsknić i dzwonić codziennie. – Lucek uściskał tate, który dał jej, jej bagaże i wyruszyłam na podbój Londynu wraz z nią.

A no tak stop, zapomniałam wspomnieć przed zaczęciem opowieści, że Lu i Caro to wielkie DIRECTIONERS ale i jakbyście się dowiedzieli to w ogóle po co ja przerywałam no to dalej…

Wzięłyśmy swoje bagaże i ruszyłyśmy prosto do odprawy, rozmawiając na różne tematy.

Siedząc w samolocie włączyłam laptopa i zobaczyłam co tak u mnie na facebook’u dopóki jakiś chłopak przechodząc  upuścił picie i wylał mi je na spodnie.

Tak, teraz zapewne będziecie, że to któryś z chłopaków z 1D, otóż…

- Ej no co ty robisz, dobrze się czujesz? – powiedziałam zaszokowana, plamą na spodniach.

- Wybacz nie chcia… Caro, Lu to wy? – uśmiechnął się na nasz widok.

- Taa a ty to? – spytała Lu.

- No nie poznajecie mnie wasz przyjaciel z dzieciństwa. W sumie to rozłączyliśmy się zaraz po podstawówce ale to nic.

- Kuba? – zgadywała Lucy.

- Niestety nie. – odpowiedział.

- Ojej Bartek tak? – dodała Caro.

- Zgaduj dalej. – zaproponował.

- Hmmmn, - zamruczała pod nosem Lu. – Damian, Adam, Kamil, Piotrek, Marek?

- Niestety żaden z nich. – powiedział – To ja Konrad.

- O matko cześć, wybacz, ze cię nie poznałyśmy. – powiedziałam, waląc się w głowę.

- Nie szkodzi. Nie widzieliśmy się tyle lat. Ja was z trudnością poznałem. Bardzo się zmieniłyście ale na dobre. No chyba pozna charakterem Lu, zgadza się?..

- Heh owszem, zawsze będę wredna – uśmiechnęła się.

Usiedliśmy we trójkę i rozmawialiśmy cały czas. Nawet nie zauważyliśmy kiedy zaczęliśmy  lądować już w Wielkiej Brytanii. Od razu po wyjściu z samolotu wzięliśmy numer naszego znajomego i udaliśmy się do swojego mieszkania, które wynajęłyśmy z Lucy.

Po godzinie drogi z lotniska do domu, wyciągnęłyśmy klucze, któe wcześniej dostaliśmy pocztą do Polski i otworzyłyśmy drzwi naszego apartamentu w centrum miasta, składającego się z trzech pokoi, kuchni i łazienki – cudo xD.

Co ty pieprzysz Caroline on miał cztery pokoje i łazienkę a nie trzy…

Miał 3 pokoje, nie bo 4, miał 3 … dobra bo to dopiero 1/100 tego co opowiedziałam.

Może teraz ja zacznę opowiadać…. Okey.

* Perspektywa Lucy*

- Jak dobrze, ze już tylko z górki do spełnienia marzeń – mówiłam, gdy nagle moim oczom ukazał się dopiero co wywieszony bilbord z napisem „ ONE DIRECTION TYLKO 30.07.2014R W LONDYNIE. NIESPODZIEWANY KONCERT 5 WOKALISTÓW” – Spójrz – pokazałam palcem przez okno. Caroline w jednej sekundzie przybiegła do mnie – czytając napis, chwyciła laptop i weszła na stronę, która sprzedawała bilety.

- O ja jeszcze są dostępne – pisnęła na całe mieszkanie.

- Szybko zamawiaj – krzyknęłam.

- Już, kupione.

Z wrażenia padłyśmy na łóżko i zasnęłyśmy.